Nog even een foto

Dit is een foto die ik heb gemaakt tijdens mijn coastal track wandeling in Motueka.

Bericht voor de lezers

Hallo allemaal,

De foto's die Carla op haar blog plaatst, zet ik op haar verzoek bij de dagen waarop ze gemaakt zijn. Dus wil je die zien, scroll dan even naar beneden.

Groetjes,

Rudy

Laatste bericht

Het is 5 december (Sinterklaas, geen idee van hier) en ik schrijf nu waarschijnlijk mijn laatste bericht vanuit NZ.

Mijn reis van 7 weken is echt voorbij gevlogen. In het begin vond ik het heel spannen, allemaal vreemd en onbekend maar al gauw voelde ik me hier helemaal thuis. Dit komt mede omdat de NZ-ers je zo'n welkom gevoel geven en je met van alles en nog wat willen helpen. Het is een geweldige ervaring en ik heb er alles uit gehaald wat ik eruit wilde halen, meer zelfs. Toch ben ik nog lang niet klaar met NZ en ik zou nog veel langer willen blijven om langer van de de natuur en de mensen te genieten en intenser te beleven. Echt een land om aan te raden. Westerse standaard en luxe, prachtige, heel wisselende natuur (mede omdat het hier veel regent, dit is gelukkig maar tijdelijk, vaak klaart het weer snel op en zie je diepblauwe luchten met prachtige wolken) en de mensen zijn erg behulpzaam en zeer relaxed. Daar kunnen wij in NL heel wat van leren! De NZ ers genieten echt van het (buiten) leven en dat merk je aan hun houding en zie je in hun uitstraling.

Iedereen: bedankt voor je interesse. Ik vond het heel erg leuk om de reacties te lezen, keek er altijd naar uit als ik mijn blog opende, en te merken hoe vele mensen (steeds meer gaandeweg) aan me denken en met mijn avonturen meeleefden. Helemaal geweldig.

Tot ziens, tot sms of mails of bellens.

Eindelijk is het dan zover

Vandaag, ondanks dat het laat was geworden de vorige avond, om 8 uur wakker. Aangezien ik in de serre aan de voorkant van het huis slaap moest iedere kiwi experience busganger langs mijn kamer om de te vertrekken. Jippie! Van Ben, de aardige engelse knul, had ik al gehoord dat ze overal 1 nachtje verbleven en dat ze dus vandaag alweer weg gingen. Hè, vervelend. Ik ben lekker in de zon op het stoepje van de ingang gaan zitten en zag ze vertrekken. Ik voelde me meteen een stuk meer thuis en er was rust in de tent. Heel fijn. Helaas het hostel achterlatend in een ravage, het leek of er in de keuken een bom was ontploft en ook de douches en wc's zagen er niet meer helemaal fris uit. Zodra de Engelsen weg waren, kwam de schoonmaakster gelukkig meteen aandraven. Een potig vrouwtje die van aanpakken wist, heel fijn. De hostel eigenaar stond inmiddels de afwas te doen van 30 personen, er stond geen schoon bord of kopje meer in de kast. Ik vroeg of hij dat niet vervelend vond, dat hij iedere keer als er zo'n bus vertrok zelf de zooi moest opruimen. Heel Kiwi lyke zei hij dat hij zich er wel druk om kon maken maar ze de bus uittrekken om de afwas te laten doen, dat dat geen enkele zin had. Dus waarom zou hij zich druk maken om iets wat toch niet zou veranderen. Tja, daar zit wel wat in. En eerlijk gezegd ik heb niet vaak een geïrriteerde of gestresste NZ-er gezien. Een manier van denken dus.

Ik heb heerlijk in het zonnetje mijn ontbijt gegeten. Vandaag is het in tegenstelling tot gister, heerlijk weer. Lekker zonnig, zacht windje. Toen alles weer heerlijk schoon was in het hostel ben ik gaan douchen en dergelijke. Het hostel ziet er meteen een stuk gezelliger uit, nu het weer lekker schoon is. En we waren er nu maar met z'n vieren, veel beter. Heb voor de zekerheid nog even gevraagd of er vandaag weer zo'n kiwi bus zou komen maar dat was gelukkig niet het geval. Morgen weer en dan ben ik al weg gelukkig.

Heb mijn bikini aangedaan want vandaag zou het dan eindelijk gebeuren; ik zou met de dolfijnen gaan zwemmen! Toen ik naar NZ kwam vond ik het niet zo belangrijk maar omdat elke keer als de mogelijkheid er was het aan mijn neus voorbij ging is het een soort van obsessie geworden.
Nog even wat gelezen en toen op pad naar de Dolfin Encounter. Gelukkig had ik al van te voren geboekt. Maar toen ik aan de balie stond deed mijn credit card het niet, shit en ik kan ook niet met mijn bankpas gewoon pinnen. Shiter de shit. Ging het op het laatst toch nog aan mijn neus voorbij. Gelukkig was er een van de medewerkers van de Dolfin Encouter die mij naar het dorp bracht om gewoon te pinnen. Nu had ik er een hard hoofd in omdat ik al een keer gepind had vandaag en er was maar 1 pinautomaat die mijn bankpas pakte...... Ik was er van overtuigd dat het gewoon niet mocht gebeuren, dat ik niet met dolfijnen mocht zwemmen. Maar gelukkig, ik kon gewoon pinnen.

Weer terug moest er eerst een wet-suit gepast worden, een snorkel en finns. Toen met de bus naar de baai en daar op de boot de zee op. Na een half uur met de boot werden de eerste dolfijnen gespot. Heel gaaf. Maar we gingen verder want de Dusky Dolfins (het soort waar we mee zouden zwemmen) leven vaak in grote groepen. En ja hoor, niet veel later een grote groep van wel 30 tot 40 dolfijnen. Heel gaaf om te zien. De Dusky Dolfins zijn vrij klein maar heel acrobatisch. Ze springen uit eigen beweging hoog de lucht in en maken salto's. Zo super om te zien. Net of ze voor ons een beetje stoer aan het doen waren. Deze dolfijnen zijn wild en zwemmen uit vrije wil langs de boot, ze worden ook niet gevoerd. Ons werd opgedragen om in het water door je snorkel gekke geluiden te maken, te gaan zingen of gaan gillen oid. Dit omdat dolfijnen op geluid reageren. Als ze bij je in de buurt kwamen moest je oogkontakt maken en dit vast blijven houden. Dan zouden ze rondjes om je heen gaan zwemmen. Het zijn namelijk erg nieuwsgierige beesten. Toen het water in en ja hoor, na wat gegild te hebben (je moet er maar niet aan denken hoe dat er vanaf de boot uitziet) kwamen er al gauw wat dolfijnen langs me en onder me zwemmen. Zo goed mogelijk oogkontakt gemaakt met eentje en ja hoor hij begon rondjes om me heen te zwemmen, kunst is dan om oogkontakt te blijven houden zodat ze bij je blijven, dus ik ook rondjes maken en blijven aankijken. Natuurlijk zijn de dolfijnen op een gegeven moment sneller. Maar aangezien ik me als een vis in het water voel en goed kan zwemmen en bewegen in het water hield ik aardig lang de aandacht van een paar dolfijnen. En ze zwemmen heel dichtbij, je kunt ze aanraken maar dat vinden ze niet fijn. Ze hebben een gevoelige huid. Omdat de dolfijnen gewoon onderweg zijn, zeg maar, zijn ze ook weer verdwenen. We zijn ze vier keer achterna gevaren en vier keer te water gegaan. Daarna zijn we ze nog een tijd op de boot gevolgd om foto's te maken. Dit is nog lastig want als ze springen dan ben je al te laat met klikken. Toch heb ik een paar goeie foto's. Helaas lukt het weer niet om foto's op mijn blog te zetten. Waarschijnlijk heb ik nu teveel foto's op mijn camara (bijna 600st) zodat de pc het niet zo snel kan verwerken ofzo. Maar mensen, als je het leuk vindt, hou ook als ik thuis ben mijn blog in de gaten want die foto's en nog veel meer mooie, spannende, aparte en grappige foto's komen er nog bij op te staan. Na mijn dolfijnen avontuur achter een pc gekropen om mijn belevenissen met mijn lezers te delen.

Morgen vertrek ik om 12:35 (NZ tijd) van Kaikoura naar Christchurch vanwaar ik om 20:40 uur vertrek naar Auckland, van Auckland vlieg ik naar Shanghai en dan naar Amsterdam. Zonder vertraging land ik daar om 17:55 (NL tijd)

Naar Kaikoura

Vandaag weer wat vroeger op moeten staan omdat ik weer een reisdag had. Ik werd bij de hostel opgehaald door een klein busje voor 10 personen (dit was anders dan de heenreis). In Nelson moest ik overstappen op een grote bus. Ik zat nog even te twijfelen om voor de zekerheid nog even naar de wc te gaan....Maar ik dacht dat we in vijf kwartier in Blenheid waren waar ik genoeg tijd zou hebben om te plassen omdat ik daar twee uur moest wachten. Maargoed. Je voelt hem al aankomen....De airco stond op z'n hoogst naar mijn gevoel, iedere reiziger zat klappertandend in zijn stoel van de kou en een hobbelige en bochtige weg is nou niet echt goed voor het ophouden van een plas die ik toch wel steeds meer voelde in mijn blaas. Nadat ik al eens had gevraagd of de airco wat warmer kon en het in ieder geval wat aangenamer qua temperatuur was in de bus hield ik het echt niet meer en vroeg ik de chauffeur of hij misschien wilde stoppen zodat ik ergens even kon plassen. Natuurlijk was het weer geen probleem, no worry's, en zocht meteen een plekje om te stoppen vlakbij het openbaar toilet dat ieder dorpje, hoe klein dan ook, heeft. Ik voelde me wel wat opgelaten en dit is trouwens zoals intimie wel weten niet de eerste keer dat een bus voor mijn plas moet stoppen. Maargoed, de beste man had ook nog de hele bus gekeerd voor mij, dus twee keer keren op de weg met het grote gevaarte en in NZ zijn de wegen nu ook niet vierbaans......Nou goed, na mijn blaas geleegd te hebben zijn we weer verder gegaan. Naar Blenheim, daar overgestapt verder naar Kaikoura.

Ik had van te voren al een hostel geboekt die én dicht bij de busstop was én dichtbij The Dolfin Encounter, de organisatie die het zwemmen met dolfijnen doet. Ik was er immers al een keer geweest dus ik wist waar alles was gesitueerd. Nu bleek, aangekomen, wel dat ik een heel steil paadje naar boven moest lopen van zo'n 200 meter met rugzak van 20kg. Dat viel nog niet mee, maargoed met de tong op de schoenen boven gekomen was daar dan ook al het hostel, gelukkig.
Op zich een licht ding, met mijn single room sliep ik in de serre van het huis.... maar toen werd mijn ergste nachtmerrie waarheid. Het bleek namelijk dat er ook een hele kolonie toeristen van de kiwi experience bus in hetzelfde hostel was neer gestreken. Dit betekend in dit geval 30 loud mouth engelse jongeren die alleen maar voor de hot spots en het feesten naar NZ gaan, klein Spanje laat ik maar zeggen. Heb ik dat. Daar was ik dus helemaal niet blij mee, voelde me meteen niet echt op mijn gemak tussen al die jongelui. Ik baalde enorm dat ik zo mijn laaste dagen moest doorbrengen en had meteen al geen zin meer. Daarnaast was het ook koud in Kaikoura en het waaide hard. Ben maar wat troostinkopen gaan doen, wat boodschappen en souvenirs die ik nu eindelijk kan kopen anders zou ik weken mee moeten sjouwen. Het hielp maar een klein beetje. In het hostel aangekomen waren de engelsen aan de bbq en het bier, gelukkig buiten. Ik ben spagetti voor mezelf gaan maken en binnen aan een tafel gaan zitten. Een van de jongens vroeg of hij bij me mocht zitten. Hij zat wel op de bus maar hoorde niet bij de groep (je kunt op en afstappen wanneer je wilt namelijk). We raakten aan de praat over van alles en nog wat en zo werd het toch nog gezellig. Zo'n 6 uur en 5 koppen thee later, het was toen half 3 ben ik naar bed gegaan.

Lekker nix

Vandaag lekker uitgeslapen tot een uur of 9. Ik had nix in de planning en dat wilde ik zo laten. Wel was het bewolkt maar ik had er alle vertrouwen in dat dat wel weer op zou klaren. Na ontbeten te hebben en afscheid genomen te hebben van Menno en Ellen (mijn nieuwe Nederlandse vrienden) achter gebleven met Daniel (Duitse knul). Wij zijn dus de enigen in het hostel.

Ik ben maar eens gaan plannen hoe ik de volgende dagen in zou vullen. Mijn plan is om in Kaikoura nog eens te proberen om met de dolfijnen te zwemmen. Per slot van rekening kom ik er toch langs als ik naar Christchurch ga om te vertrekken naar Nederland (waar ik nog helemaal niet aan wil denken). Dus als eerste mijn bus maar regelen. Wat zegt het chagrijnige mens (waarschijnlijk geen kiwi maar een buitenlander met 1 jr werkvergunning) dat ik niet in een dag naar Kaikoura kom. ????? Ik ben in 1 dag van Christchurch naar Motueka gekomen dus voor mij kwam dit een beetje raar over. Daarnaast kon ik niet opgepikt worden bij mijn hostel maar moest ik dus met 20 kg een half uur lopen naar de i-site, tevens de busstop.

Ik naar Wayne & Janne, de hostel eigenaren, hele lieve, warme en behulpzame mensen. Ze vonden het heel vervelend en vonden het ook heel vreemd. Nu blijkt dus dat ik niet over Nelson maar over Blenheim moet riezen. Op deze manier kan het wel. Janne heeft het verder voor me geregeld, zo lief. Maargoed, die meid bij de Inter City (bus organisatie) had dit dus moeten weten. Weer een heel gestress voor nix. Ook maar meteen mijn hostel geregeld want het begint nu echt wat drukker te worden. Ook de kiwi's hebben binnenkort 6 weken kerstvakantie (voor hun zomervakantie), vandaar.

Daarna maar 'ff' naar de i-site gelopen om ook maar het dolfijnen zwemmen te boeken. Mijn gevoel zei dat ik dit niet meer op de dag zelf zou kunnen regelen. En dat gevoel klopte want op 5 december om 8:30uur zaten ze al vol. Dus de keuze uit 5:30uur of 12:30. And 12:30 uur it is! Zolang ik niet super vroeg op hoef (voor werk bijv.) dan graag niet. Ben langzaamaan terug gekuierd richting supermarkt en nu zit ik in een videotheek waar ze dus goedkoop internet hebben. Maar helaas weer niet de mogelijkheid om foto's om mijn blog te zetten. Wel een plug maar mijn camera zegt alleen maar 'even wachten' en 30 min wachten vind ik niet 'even' meer.

Vanavond ga ik weer samen eten met Daniel, ik kwam ik het centrum tegen en is hier nu ook, kan ik strax mooi met hem meerijden ;-). Morgen vertrek ik om 8:30 uur naar Kaikura, aankomst 3:15 uur. Ik heb het hier heerlijk gehad. Lekker rustig, heerlijk weer, fijn hostel met hele aardige eigenaren en leuke gasten.

Hang gliding

Vandaag een beetje zenuwachtig want ik had gisteravond nog effetjes een hanggliding geboekt voor vandaag. Misschien beter bekend als parasailing? Om 10 uur werd ik opgehaald. Een kiwi had me verteld dat hanggliding eigenlijk veel leuker was dan sky diven omdat je langer in de lucht zit en er daarom ook meer van geniet. Dat je het gevoel hebt dat je vleugels hebt. Dat wilde ik voor mezelf wel eens ervaren, vandaar.

Ik werd gebracht naar een klein vliegveldje, een soort Teuge, en daar werd ik in een soort van pinguin pak gehesen, een dopje van een helm op, zonnebril, camera mee en ik was er klaar voor. Ik werd boven de alleraardigste piloot gehangen, een hele aardige man en daar gingen we. Voort getrokken door een ultralight vliegtuigje. Je stijgt vrij snel op en dan ben je ineens hoog in de lucht. En je kunt gewoon met elkaar praten. Op een gegeven moment, op 2500 ft, word je losgekoppeld van het vliegtuigje en dan vlieg je ineens vrij in de lucht. In het begin best spannend, klotsende oksels! Helemaal omdat het apparaatje, dat de piloot bij zich had, verontrustende, steeds hogere en snellere piepjes gaf. Na beknepen te vragen waar dat voor was bleek dit alleen maar goed te zijn, dat betekent dat je stijgt. In de verte zag ik de fraaie kustlijn van het Abel Tasman NP liggen, aan de andere kant Nelson en aan de zuidkant de bergen, heel mooi. Het was er ook goed weer voor, een briesje en wat kleine wolkjes. Heb er aardig wat foto's van gemaakt. We hadden goede lucht en we kwamen regelmatig in opwaardse lucht en al cirkelend kwamen we hoger en hoger. Na een kwartiertje vroeg hij of ik klaar was voor een 'loop'. Heel stoer zei ik dat ik dat was. Nou, ik krijg alweer klamme handjes als ik er over schrijf. Met een 'loop' duwt hij de horizontale stang onder zich en dan ga je met een duikvlucht naar beneden. Erger dan de grootste achtbaan of de vrije val uit een vliegtuig want dan heb je echt niet in de gaten dat je valt. DOOOOOODENG, vooral omdat je eerst niet weet wat je overkomt hoe het precies voelt en wat het inhoudt... Achteraf vond ik het best leuk eigenlijk. Hij heeft er een paar gedaan.

Omdat het weer ideaal was voor hanggliding had de piloot helemaal geen zin om naar beneden te gaan en ipv 20 min heb ik wel 40 min in de lucht gehangen. Hij zei dat als ik verveeld raakte dat ik dat maar moest zeggen want dan zou hij wel stoppen, duhuh. Achteraf heb ik ook nog $5 minder betaald omdat hij niet terug had van $10. Ze zijn hier zo makkelijk. En zoals weer eens blijkt, niet dat ze zoveel mogelijk geld uit de toeristen willen kloppen. Net zo belangrijk is dat we het naar ons zin hebben.

Na weer naar het hostel gebracht te zijn. Heb ik mijn bikini aangetrokken en heerlijk liggen luieren in de tuin. 's Avonds met het Nederlandse stel en een vrolijke Duitse knul (die overigens wel heel toegankelijk is en graag de Engelse taal goed wil leren spreken) geBBQt.

Algemene reactie op alle berichten in mijn gastenboek

Leuk dat jullie massaal zo reageren. Erg leuk om bericht van thuis te krijgen, doet me elke keer erg goed te lezen dat mensen nog steeds aan me denken. Dan zijn jullie allemaal ff erg dichtbij om mijn ervaringen te delen. Ik zou ze graag allemaal willen beantwoorden maar dan zit ik een hele dag achter de pc. Hier wat korte reaxtie's.

Voor de vrienden van Fam. Boekeloo, als jullie tips willen, wil ik deze graag naar jullie mailen als ik weer thuis ben in December.

Leuk, Jeroen, je berichtje van de Neanderthalers. Nog even en jullie hebben ook riolering ;-)

Bert, met je 104 kilo kan je nog wel sky diven, ten minste, dat hebben ze wel eens gedaan. Alleen je goddelijke lichaam wordt een probleem denk ik.

Gefeliciteerd Charlie met je nieuwe baan. Ben wel blij dat 'k je nog ff zie als ik weer terug ben.

Broer bedankt voor alle aanpassingen, ben er erg blij mee, ziet er goed uit. Maargoed dat wist je al. (graag gedaan ;-))

Voor de rest welkom op mijn blog voor alle nieuwe bezoekers. Blijf reageren, ik lees ze met heel veel plezier.

Groetjes, Carla

Wandelen in het Abel Tasman Netionaal Park

Ook vandaag weer vroeg op, om 7 uur. Het was prachtig weer, diepblauwe lucht en een koel windje. Omdat de i-site gisteren al dicht zat ben ik naar de kayak company gegaan om wat info in te winnen. Ik wilde namelijk ook een wandeling maken in het gebied waar ik had gekayakt. De eigenaresse was zo aardig om me te helpen. Ze heeft voor mij een bus en een watertaxi geboekt. Ik kon gewoon voor de deur van de hostel opstappen, net zo makkelijk.

Eerst met de bus naar Marahau waar ik met de watertaxi naar Torrent Bay ben gegaan. Deze keer was het een veel rustiger ritje. Na ongeveer 30 min werd ik op een prachtige baai gedropt, nagenoeg alleen. Vandaaruit zou ik weer terug lopen naar Marahau. Na wat getreuzel ben ik op pad gegaan. Terug naar Marahau is een wandeling van ongeveer 4 uur en de bus zou me pas om 5 uur weer ophalen terwijl ik rond half 10 was afgezet op Torrent Bay. Omdat het low tide was (eb) kon ik door een lagune lopen (met vloed loopt deze lagune vol). Het zou wel betekenen dat ik natte voeten zou krijgen maar dat leek me wel wat. Na ongeveer een kwartiertje bereikte ik de lagune. Eigenlijk een modderige vlakte met allemaal schelpen op de grond en een opening naar de zee. Daarna kwam ik bij een volgende baai aan. Daar heb ik ff een broodje gegeten. Jammer genoeg was het al een tijdje bewolkt en dan is het meteen een stuk frisser. Na mijn picknick besloot ik weer voor een deel terug te lopen door de lagune omdat ik graag naar Cleopatra's pool wilde lopen, een kleine de-tour. Na die hele lagune weer bijna te moeten oversteken kwam ik bij de high tide track aan, met natte voeten uiteraard. Deze bleek eigenlijk veel mooier te zijn. Je kijkt dan uit over de lagune en in de verte zie je de zee.

Inmiddels was het weer helemaal opgeklaard en was er geen wolkje meer aan de lucht. Zo veranderlijk hier in NZ. Toen naar Cleopatra's Pool, dit pad liep langs een riviertje en mondde uit in een soort bad. Mooi. Dezelfde weg weer terug naar het originele coastal track. Dit was een klonkelig pad halverwege langs de bergen met uitzicht op prachtige baaien waar bijna niemand vertoefde. Echt weer ansichtkaarten mooi! Op zich een makkelijke wandeling, het was niet steil omhoog of naar beneden. Helemaal goed, een heerlijk wandeling. Ik moet wel zeggen dat als hier de zon schijnt alles er veel mooier uitziet, maar dat geldt overal waarschijnlijk wel. Ik ben blij dat ik hier nog naartoe ben gegaan.

Om half 5 weer terug bij de busstop in Marahau. Daar eindelijk een passende (letterlijk en figuurlijk) pet gevonden voor mijn vader want daar had 'ie om gevraagd. Wat ben ik daar druk mee geweest wat een drama, maargoed weer een zorg minder (geintje hoor pap, ik hoop dat je hem leuk vindt). Omdat de supermarkt ongeveer een half uur lopen is van mijn hostel heb ik me af laten zetten in 'Motueka-city'. Dit schrijf ik cynisch want Motueka bestaat uit een supermarkt, een i-site en nog wat winkeltjes die meer dicht dan open zijn, net als de i-site trouwens. Oh, en een KFC en 6 pin automaten, tja..

Toen voelde ik mijn voeten pas, wat een pijn. Ik had natuurlijk een hele tijd op natte sandalen gelopen (de binnenzool bestaat uit nubuck nl) en dat konden mijn getrainde voeten toch niet echt aan. Heb geprobeerd a la kiwi style op blote voeten te gaan maar dat hielp niet echt. Na de boodschappen in een half uur naar de hostel gestrompeld. Toen ik net de oprit van de hostel opliep kwamen ook net mijn nieuwe Nederlandse 'vrienden' de oprit oprijden, hadden ook boodschappen gedaan. Beetje jammer dat ik ze niet eerder was tegen gekomen, zucht. In het hostel meteen mijn softe flip-flops (of te wel slippers) aangedaan. Wat een verukking! Maar weer een dag gehad waar ik enorm van heb genoten.

Kayakken in het Abel Tasman Nationaal Park

Vandaag voor de verandering weer eens vroeg op want er werd gekayakt. Na een teleurstellende blik uit het raam, het was wel heel erg bewolkt, me klaar gemaakt en naar de buren want daar was de kayak company. De dames achter de balie gisteren vroegen of ik nog voorkeur had hoe de gids eruit zag dan konden ze me wel koppelen aan een leuke knul. Mijn voorkeur was natuurlijk; Tall, dark and handsome maar ik kreeg een kleine blonde Ier. Een tweede teleurstelling van de dag ;-). Goed, met de bus naar Marahau, een nog kleiner plaatsje van waar we met de watertaxi naar een mooie baai gingen om daar met de kajak te water te gaan om terug te peddelen naar Torrent Bay (klinkt allemaal bekend, broer en s zus?). Eerst kwamen we met de bus langs een soort van droogliggende lagune (zoals ze dat hier noemen). Het zag er een beetje troosteloos uit, helemaal omdat er allemaal (zo leek het) gestrande bootjes lagen, op hun kant. Wat bleek nu, the tide (eb en vloed) is hier zo sterk (een verschil van 5 meter) dat met vloed de lagune helemaal volloopt en de boten gewoon weer op het water drijven. De vissers doen dit dus met opzet en wachten gewoon op de vloed om weer verder te varen. Apart om te zien.

In Marahau werden we in een windjack en een zwemvest gehesen en toen op de watertaxi met de kayaks achterop. Wat een crime zeg die tocht. De zee was nogal wild vandaag en regelmatig knalde de taxi met een enorme klap op het water. Ik verdenk hem ervan dat 'ie dat ook een beetje expres deed.

In de baai kregen we een korte briefing in de kayak. Het eerste stuk zat ik met een Iers meisje in de kajak. Verder waren er nog drie stelletjes (1 uit Nederland, 1 uit Duitsland (van dezelfde hostel) en 1 uit de VS waarvan de jongen 8 jaar op de internationale school in Den Haag had gezeten en dus een beetje Nederlands sprak (heel grappig om een Amerikaan Nederlands te horen spreken en dan niet op een TellSell manier)) en de gids. Deze was overigens heel serieus. Op zich natuurlijk wel goed maar wel humorloos en dat vind ik een beetje jammer. Je moet als gids ook een beetje een lolletje kunnen maken, vind ik. Daarnaast wist hij heel veel te vertellen over de natuur omgeving, de geschiedenis en alles maar er was geen ruimte voor vragen. Hij hoorde zich zelf graag praten en niet op een Bert van Stuivenberg manier maar meer op een psycholoog/cliënt manier. Hij moest zijn verhaal gewoon kwijt, leek wel.

We zijn eerst naar een eiland gepeddeld wat gewoonlijk 45 min duurt maar het koste ons een uur meer, omdat de zee ruiger was dan anders. En omdat het Ierse meisje en ik de kracht van een man misten lagen wij steeds achterop, wat ik niet fijn vind met mijn gevoel voor competitie. Ik zat achterin de kayak, zodat ik wat minder zicht had, maar ik moest ook sturen. Met mijn voeten kon je het roer naar links of naar recht doen. En dat is heel lastig, je zit constant met je voeten te klooien en daarbij moet je ook nog het peddelritme van je kayakgenoot aanhouden en voor een vrouw die geen twee dingen tegelijk kan doen is dat nog best lastig! Op het eiland zaten allemaal zeehonden, deze zwommen ook om de kayak heen. Van dichtbij zijn ze best groot! En omdat er hond in hun naam voorkomt ben ik ook bij deze beesten bang dat ze gaan bijten, en dat kunnen ze ook. Robbie, de gids vertelde dat de jonge zeehondjes nog wel eens op de kayak springen en spelen met de rubbertjes ed. Hij heeft een keer gehad dat er eentje zo (per ongeluk) op zijn schoot terecht kwam.

Met veel geploeter kwamen we aan op een baaitje voor een picknick. Het was de hele tijd bewolkt geweest en af en toe regende het ook maar nu leek het wat op te klaren. Het was trouwens niet koud. Door het gepeddel wordt je toch wat nat en ik kon gewoon in mijn bikini broekje en t shirt zitten. De rest hing te drogen aan wat boomtakken.
Snel wat Deet (anti sandfly spul) gesmeerd want de sandfly's vielen alweer aan. Zit alweer onder de bulten. Aan de ene kant zijn ze niet zo erg als die zoemende steek muggen in Nederland, die als je in bed ligt zo heerlijk rond je oren lopen te zieken. Deze hoor je niet maar je hebt veel langer last van die jeukende bulten, vaak pas na een paar dagen. Dan denk je dat het niet gaat jeuken maar na 3 dagen komt het goed opzetten en je kan er echt niet vanaf blijven. Ook de littekens blijven lang zichtbaar. Ik heb er nog 3 van de Doubtfull Sound op mijn hand, zijn 2 dagen geleden opgehouden met jeuken. Gelukkig heb ik weer nieuwe verzameld dus begint het weer van voor af aan.

Na de picknick brak het zonnetje wat aarzelend door en zijn 2 stellen en het Ierse meisje gaan wandelen. Ik bleef met het stel uit de VS en de gids over. Nu zou hij achter in mijn kayak gaan. Omdat het peddelen heel zwaar was en ik het niet echt meer leuk vond zat ik heel erg te twijfelen om vanaf daar ook te gaan wandelen. De gids verzekerde me dat het vanaf nu alleen maar makkelijker en mooier werd. Ik zei: alleen als hij vanaf nu al het werk zou doen. Maar hij had gelijk, het zonnetje brak door, dan is het sowieso allemaal veel mooier en het was een stuk makkelijker met Robbie achterin, ook de omgeving waar we kayakten was inderdaad mooier. Blij dat ik toch met de kayak verder ben gegaan. Op Torrent Bay aangekomen zijn we weer met de watertaxi naar Marahau gegaan. Deze rit verliep net zo snel maar qua klappen op het water een stuk rustiger. Weer met het busje naar de kayak company. Daar aangekomen moest het Ierse meisje naar haar hostel worden gebracht in het centrum en ik vroeg of ik een lift mocht. Ik wilde namelijk naar de I-site en anders moest ik een half uur lopen vanaf mijn hostel. Geen probleem, ik mocht mee. Hij wilde me erna ook wel weer ophalen. Prima toch? Dus op zich een prima vent maar zo serieus. Blij toe want de I- site was al dicht. Dus Robbie kwam me weer ophalen. Hij nodigde me uit om nog wat te gaan drinken met de jongens bij hem thuis. Eerst ja gezegd, maar later bedacht ik me dat ik er helemaal geen zin in had. Wat moet ik met een humorloze vent. Ben weer naar de kayak company gegaan en een rain check genomen, dus afgezegd. Blij dat ik zo assertief ben geweest. Dus dat boekje; 'Als ik nee zeg voel ik me schuldig' heb ik niet meer nodig. Later hier op het hostel kwam ik een leuk Nederlands stel tegen en een Duitse knul, zijn ook zo'n beetje de enige gasten, gezellige avond mee gehad.

Zo, nu loop ik nog 2 dagen achter maar de BBQ staat op me te wachten dus voor nu stop ik. Waarschijnlijk morgen nog wel tijd om de rest te typen, want deze laatste week is echt relaxt, zit al drie dagen in het zelfde hostel, waarschijnlijk een vierde dag en het is heerlijk om niet onderweg te zijn en lekker weer te hebben. Tot later.

Van Christchurch naar Motueka

Om half 7 vertrokken van het hostel om met mijn 20 kg bepakking naar het busstation te lopen. Nu moet je niet denken dat dit een groot station is met allemaal haltes. Nee, aan een paal hangt gewoon een bordje (ter grootte van een A4tje) met rode letters 'Bus Stop'. En dat is het, hier stoppen en vertrekken alle bussen. Bij de busstop mijn tas neergezet en alleen met mijn kleine rugzakje gezocht naar een ATM (pin automaat) en een plaats om mijn ontbijt te scoren. Gelukkig hebben ze in een grote plaats altijd wel een Starbucks waar je broodjes en drinken kunt kopen op onmogelijke tijden. Daarna weer terug naar mijn grote zware rugzak. Had een meisje gevraagd of ze op mijn zak wilde passen. Verder stonden er ook niet veel mensen.

Op weg naar Nelson eerst, daar moest ik overstappen op een bus naar Motueka omdat dit een andere service is. Deze reis naar Nelson was best prettig, ondanks dat ik al twee dagen op doorreis was. Ook deze chauffeur vertelde wel wat over de oomgeving maar niet zo heel veel op dit vroege uur. Ondanks dat ik al twee dagen op doorreis was vond ik deze trip wel weer prettig. Ook de omgeving was weer eens anders. We reden een stuk langs de kust met allemaal zeehonden, bij bosjes lagen ze op de rosten. Nadat ik een ((voor intimi) Maaike) uurtje geslapen had leek het net of ik in een ander land was. Van kust aan de rechterkant en wat kale bergen aan de andere kant was de omgeving ineens heel groen, bos, struiken en bloemen en bergenachtig, prachtig weer.

In Nelson overgestapt op de Tasman Coastal naar Motueka. Dit gebied is wat minder toegankelijk met OV. Daarom heb ik dit gebied eerder in mijn reis overgeslagen omdat mij dit teveel reistijd kostte. Nu ik wat tijd 'over' had, - nu heb je in NZ nooit tijd over maar ik heb mijn rondje gemaakt en alle dingen gezien die ik wilde zien en gedaan die ik wilde doen- besloot ik weer naar het noorden af te reizen en toch dit deel van NZ te beleven. Daarnaast had ik wel behoefte aan lekker warm weer zo op het einde van mijn vakantie. Nu is het weer over het algemeen best goed, het regent wel vaak maar het is maar tijdelijk, maar in het zuiden zelfs nog in Dunedin is het wel zonnig maar niet echt warm. Je kunt er net zonder jas lopen maar met vestje of t-shirt lange mouw. Maargoed, ik dwaal af.

Om 4:15 was ik eindelijk in Motueka. De buschauffeur was zo vriendelijk me af te zetten bij de hostel die ik had geboekt. Deze lag toch aan de doorlopende weg. Een heel prettig hostel, gerunt door een stel van een jaar of 50, 60. En dat merk je meteen, ze zijn heel betrokken, de hostel is schoon en ze doen er alles aan om het je naar de zin te maken. Er zijn ook hostels die min of meer gerund worden door voornamelijk Duitse jonge mensen. Geëmigreerde buitenlanders kopen zo'n hostel en besteden het hele doen en laten uit aan jongeren die voor lange tijd in NZ zijn. De sfeer is daar wat anders, hoewel dat niet altijd minder hoeft te zijn. Maar het is voor mijn laatste week erg prettig om een home away from home te hebben, zoals dat hier wordt genoemd. Toen ik aankwam was ik de enige die tot nog toe geboekt had voor deze dag. Vond ik helemaal niet erg want ik had ook helemaal geen zin in mensen. Lekker rustig. Na een praatje ben ik stukje verderop naar de kayak verhuur gegaan om een dagtochtje voor morgen te boeken. Ik kwam uit op een hele dag met de kayak, met een groepje van 7 andere personen. Ik zou bij de gids in de kajak komen. Dat kwam goed uit want ik wil best kajakken maar ik wil er niet te hard voor hoeven werken.

Iemand vroeg me een tijdje geleden, ik geloof in mijn gastenboek, of ik het niet moeilijk of lastig vind om dingen alleen te doen. Nu heb ik natuurlijk 2 weken samen met Susan gereisd wat heel fijn was en verder eigenlijk heb ik tot nu toe ik denk maar zo'n 4 dagen echt alleen gereisd. Maargoed, het antwoord is dat ik steeds wel moet lachen om mezelf hoe dat in mijn hoofd gaat. Ik kom namelijk in een plaatsje wat ik in Nederland al heb bestudeerd en weet wat er te doen of te zien is. Vaak praat ik met de hostel eigenaar over the things to do or to see en zij vertellen me vol enthousiasme van alles over de omgeving. Dan krijg ik een duidelijk beeld van wat ik wil gaan doen (in de zin van; ik wil het, ik wil het, ik wil het) en als het nodig is boek ik dit. Vaak word je dit boeken ook erg makkelijk gemaakt, ze vertellen je precies waar je moet zijn of welk (gratis) nummer te bellen. Mensen zijn altijd vriendelijk en geduldig. De volgende dag realiseer ik me eigenlijk pas dat ik dit alleen doe, voornamelijk omdat de meeste mensen met z'n tweeën zijn of meer. Maargoed dat is 2 tellen en dan ga ik ervoor en geniet ik ervan. Maargoed, ik ben best trots op mezelf dat ik deze reis aan het maken ben en wat ik allemaal heb ondernomen, en dat allemaal in het Engels en dan bedoel ik voornamelijk in het Engels bellen. Ik moet zeggen dat dat me steeds makkelijker afgaat.

Van Dunedin naar Christchurch

Helaas kan ik op deze pc weer eens geen foto's plaatsen.

Na een uitgebreide brunch zijn Susan en ik richting Christchurch gegaan, met een grote dubbeldekker CaostLine bus (lokale bus organisatie), zo bleek. Niet dat deze vol zat, misschien wel in het hoogseizoen. Ondanks de enorme omvang van de bus, had deze maar weinig bagage ruimte, dus alles werd overal en nergens gesmeten. Beetje knullig allemaal. Ook deze keer kregen we weer uitgebreid verslag van onze chauffeur over de omgeving. Nu moet ik eerlijk zeggen dat ik er zo langzamerhand een beetje zat van word. Ik wilde gewoon mijn mp3tje luisteren en verder geen gezeur aan mijn kop maar de chauffeur besloot anders. Wat raak je toch verwend hè, op zo'n vakantie.

Na weer een lange rit kwamen we, met 15 minuten vertraging, rond 19:00 uur aan in Christchurch. Daar wachtte de oom van Susan ons op om ons naar zijn huis te brengen. Ik was door de oom en tante van Susan uitgenodigd om bij ze te komen eten. Heel lief. Eerst ff ingecheckt in mijn hostel. We hebben lekker gegeten, brocoli, bloemkool, pompoen, mash potato's en een heerlijk toetje. Leuk om geëmigreerde Nederlandse Nieuw Zeelanders te omtmoeten. De tante van Susan sprak Nederlands-Engels en dat was grappig om te horen.

Rond een uur of tien heeft ' Uncle Ben ' me naar mijn hostel gebracht. Toen kwam het moment dat Susan en ik afscheid moesten nemen. Niet leuk, maar een goed vooruitzicht dat we elkaar zeker in Nederland weer zullen zien, hè Suus? ;-). Snel gaan slapen want ik moest de volgende dag alweer om half 6 op om mijn bus van 7 uur te halen richting het noorden, naar Nelson en daarna naar Motueka. Het was wel weer ff wennen om alleen in een hostel te slapen.

Door de Catlins naar Dunedin

Vandaag werden we om half 2 opgehaald voor ons vervolg van de tocht door de Catlins. Als ons ontbijt ons laatste rantsoen, daarna weer lui zitten lezen, de anderen waren inmiddels allang vertrokken en wij mochten gewoon tot half 2 blijven zitten. We hebben afwisselend buiten en bij de open haard gezeten. Het ene moment buiten toen de zon scheen in hempje en goed ingesmeerd want binnen de kortse keren verbrande je en het andere moment bij de open haard omdat de hagel met bakken naar beneden viel en de lucht diep grijs was. Zoals ze hier zeggen; 4 seizoenen in 1 dag en dat klopt, hebben we vaker meegemaakt.

Omdat onze maag toch wel wat ging rommelen rond een uur of 12, zijn we maar weer naar het kioskje gewandeld voor wat muffins ed. Daar kwamen we toevallig de Catlins Coaster tegen (zij waren daar voor een lunch stop) en na te hebben gedubbel checked bleek hij ons inderdaad om half 2 op te halen. Goed om 1. 50 uur zaten we in de Catlin Coaster voor het vervolg van onze tocht door de Catlins.

We gingen eerst richting een waterval in een regnwoudachtig gebied. Mooi om te zien. Vervolgens naar weer een vuurtoren, daar waren ook weer zeehonden, iets verderop waren de zeldzame yellow eyed penguins te zien. Echt heel grappig, die beestjes in het gras te zien lopen. Het lijkt wat onnatuurlijk omdat ik ze op tv eigenlijk alleen maar in sneeuwgebieden zie. Zo in het wild toch heel anders dan in een dierentuin.

Na een lange rit eindelijk in Dunedin aangekomen. Omdat het hier onze laatste avond is, zijn we wezen uit eten in een pizzeria, heerlijk gegeten. En hier zit ik nu achter de PC. Het is hier koud en regenachtig maar waarschijnlijk nog niet zo bar als in Nederland. Wij horen zo wat berichten over het weer namelijk. Ik ben er na drie weken in NZ te zijn eindelijk aan gewend geraakt dat het hier lente is en daarom is het ook heel raar om de kerstversieringen in Dunedin te zien, je hebt geen idee van Kerst omdat hier de lente in volle gang is.

Morgen reizen Susan en ik nog samen naar Christchurch, daar nemen we afscheid van elkaar. Susan gaat de 29ste weer terug naar Nederland en ik ga door (terug) naar het noorden van het Zuidereiland, naar het Abel Tasman Nat Park omdat ik vele goede berichten erover heb gehoord. En aangezien ik nog wat tijd 'over' heb vond ik dit een goed plan. Nouja, tijd over is niet het goede woord want ik wist na 2 weken al dat ik heel veel tijd tekort kom om echt alles te zien en te beleven. Maargoed ik heb een goede indruk voor de volgende keer dat ik ga.

Curio Bay

Na om 9 uur ons bed uit gebeld te worden door de eigenaresse (die zich daarvoor bij voorbaat verontschuldigde) om te zeggen dat het goed was dat we nog een nachtje bleven (dit luxe nachtje koste ons 65 dollar, zo'n 32,50 euro, dus 16,25 euro per persoon, geen geld dus voor deze weelde). Wel moesten we dan verhuizen naar een nieuwer en luxer appartement dat ook op het terrein stond, geen probleem. Even de Catlin Coaster gebeld, ze vonden het prima om ons een dag later op te pikken. Toen langzaamaan opgestaan, uitgebreid gedouched en ons laatste rantsoen aan brood op gegeten, elk een half kapje..... Maar weer een wandeling over het strand naar het kioskje. In de harde wind want het waait er wel erg hard constant. Er was nog steeds geen brood, waren ze vergeten, dan maar die pitabroodjes en een eitje en een kiwi want die hebben ze hier natuurlijk altijd en overal wel.

Terug gekomen zijn we langzamerhand verhuisd naar het andere appartement. Het weer is hier heel wisselvallig, het ene moment schijnt de zon en kan je prima in je korte broek zitten (uit de wind wel te vertsaan) en het andere moment regent het keihard of zelfs hagel en is het ijskoud. Maargoed, vanwege de wind is de bui zo voorbij maar ook dus die zonnig periode. Al met al hebben we voornamelijk binnen gezeten, met een boek bij de openhaard lekker aan en uitzicht op zee, spottend naar de kleine hector dolfijnen (zonder ze in deze 2 dagen te hebben gezien) want die zwemmen hier in de Curio Bay. Heerlijk gerelaxed.

Later op de dag kwam er een verzopen Duitser aan. Hij bleek de hele kust van NZ af te fietsen en had net een van die buien op zijn kop gehad. Hij wilde ook hier slapen, vonden wij een beetje jammer. Hij zat een beetje doelloos naar een receptie en/of eigenaren te zoeken en wij waren hierin ook niet echt behulpzaam. Toen heb ik hem geprobeerd nog subtiel weg te werken door te suggeren dat er ook andere hostels waren maar hij was vastberaden. Dus toen maar uitgelegd dat hij gewoon zijn naam op het bord kon schrijven en dat 's avonds de eigenaren langs zouden komen (dit alles gaat zoals je leest in goed vertrouwen van de eigenaren, als je kwaad wil zou je dus zonder te betalen kunnen overnachten). Nog weer later kwam er nog een Israelisch meisje, ook bij haar waren we niet echt toegankelijk (aso eigenlijk) maar ook dat mocht niet baten. Zij bleef ook. Uiteindelijk ging het ook best prima, de woonkamer was ruim genoem om elkaar niet in de weg te zitten.

's Avonds in bed werd ik jammer genoeg wel wakker gehouden door haar gesnurk en door het gekrijs van de Yellow Eyed Pinguins die bij Curio Bay broeden en 's nachts aan land gaan. Het zijn hele zeldzame beestjes en heel schuw maar daar hebben ze 's nachts kennelijk geen last van want ze waggelden constant om het huis en konden hun snater niet houden. Maargoed dat is alleen tijdens broedseizoen.

Naar Curio Bay

Vandaag vroeg op want we gingen met de Catlin Coaster helemaal naar het zuiden van de Zuidereiland, the Catlins. Dit is een nogal ongerept en onbewoond gebied waar de lokale bus niet kan komen aangezien de wegen daar niet breed of goed genoeg voor zijn. De Catlin Coaster is een klein busje voor maximaal 11 personen en komt daar wel. Voor Susan en mij dus de enige mogelijkheid om ook dit deel van Nieuw Zeeland te zien. We gingen van Ta Anau naar Invercargill (de meest zuidelijke stad) en dan via de zuidoost kust weer langzaam naar het noorden naar Dunedin (wordt uitgesproken met de klemtoon op de e). Aangezien het een rit van ongeveer 12 uur zou zijn wilden we graag ergens in het midden van onze tocht overnachten in Curio Bay en de volgende dag daar weer opgepikt worden. We hadden in de brochure van de CatlinCoaster gelezen dat dit mogelijk was. Dus zo geschiede.

We zaten maar met z'n drieen in de bus dus niet te touristisch en lekker rustig, althans...het was zo'n loud mouth amerikaanse dus rustig viel wel een beetje tegen.

De indruk die ik van de Catlin Coaster brochure had was dat we van onze gids veel info zouden krijgen over de omgeving en wat ik ondertussen gewend was veel verhalen en mythes van de Maori's en onderweg veel stops voor foto's. Niet dus. Eigenlijk bracht hij ons bijna in een ruk naar onze bestemming in Curio Bay. Onderweg hebben we een paar korte stops gehad, één om koffie te drinken, eentje bij de I-site van Invercargill (dit was omdat er 2 andere mensen op onze bus zouden overstappen waar we overigens meer dan een uur op moesten wachten) en eentje bij een vuurtoren helemaal op het zuidelijkste puntje van NZ. Vond ik wel een beetje jammer. De omgeving was interessant en weer zo anders...Het is heel apart maar NZ blijft je verbazen, dat de natuur zo verschillend kan zijn. Trouwens hoe zuidelijker je komt hoe harder het waait. Hier zie hoe Susan leunt tegen de wind bij de vuurtoren op het (bijna) zuidelijkste punt van NZ.

Van glooiende groene heuvels tot mooie baaien en dichte naaldbossen en dan weer vochtige regenwouden. Hoe zuidelijker je komt hoe meer Lupines je aan de kant van de weg tegenkomt, prachtig. Terwijl op het Noordereiland overal Cala's als onkruid langs de weg staan (terwijl deze bloemen in NL hardstikke duur zijn).

Goed, om half twee (we hadden toen vanaf half 8 in de bus gezeten) kwamen we aan bij ons hostel. Er was geen receptie en we konden zo naar binnen, er hing een schoolbord buiten en daar stond onze naam op (we boeken altijd een dag van te voren), dus dat moest toch wel goed zijn. Binnen lag een kat op de bank te slapen en verder was er niemand. Het bleek, zo lazen we op een papiertje aan de deur dat de eigenaren een halve km verderop woonden en dat als je er wilde overnachten je gewoon je naam op het bord kon schrijven. Over de telefoon, de vorige dag, hadden ze al gezegd dat ze 's avonds wel even langs zouden komen. Ze zijn eigenaar van vele hectare grond, hun core business is farming van duizenden schapen, het hostel deden ze erbij.

We waren de eersten die arriveerden dus we hadden mooi de eerste keuze voor de slaapkamer.
Een heel knus huisje met openhaard en uitzicht op zee (tuintje, duintje met lupines en dan strand en zee).

We waren meteen verkocht en wilden eigenlijk wel twee nachtjes blijven. Verder was er echt helemaal niks. Geen mobiel bereik, geen internet maar ook geen winkel of iets dergelijks. 2 km verderop, zo lopend over het strand, was wel een klein huisje waar ze het een en ander verkochten zoals muffins, repen, ijsjes. Gelukkig hadden ze in hun ijsvriezer ook wat pizza's, pizza broodjes en andere diepvrieshapjes liggen maar dat was het toch wel. Heel aardige mensen trouwens. Gelukkig wisten we van te voren dat er in Curio Bay niet veel zou zijn, dus we hadden in Te Anau al boodschappen gedaan voor ons avondeten maar voor de ochtend hadden we niet veel meer en aangezien we hoogstwaarschijnlijk nog een nachtje zouden blijven moesten we wat improviseren. Er was nog een pizza, we hebben 2 spinazie rolls gekocht en een taartje met vlees erin. Er was geen brood meer maar dat zou morgen weer komen.

Na de boodschappen zijn we nog even verder gelopen naar het puntje van de baai, een mooie klif. Susan ging weer richting huis maar ik heb nog een hele tijd op de klif gezeten, kijken naar de golven die er tegenaan beuken, een machtig gezicht vind ik dat. De kracht van het water. Toen ik nog een laatste keer mijn rondje op de klif liep (ik was er toen helmaal alleen, het is namelijk niet zo druk in het zuiden van NZ), zag ik wat raars grijswits liggen. Iets dichterbij gekomen (zo'n 5 meter) bleek het een Furr seal (iets van een pelsrob of iets dergelijks) te zijn. Ik dacht dat 'ie dood was, hij lag op zijn rug en er zat geen beweging in, zijn flippers gingen wel wat op en neer maar ik dacht dat dat door de wind kwam. Maar ineens zag ik hem ademhalen en zich omdraaien, naar mij! Hij keek me recht aan, ik schrok me rot (ik ben ook zo'n held voor wat betreft onaangelijnde dieren zonder baasjes) helemaal omdat ik een paar dagen geleden had gehoord dat zeehonden konden bijten en sneller kunnen rennen dan mensen. Toch snel een foto genomen en snel weg gelopen en naar het huisje gegaan.

Later kwam er nog een Canadees meisje, een Engelse en nog later een Engels stel. Toen 's avonds de eigenaren even langskwamen om kennis te maken hebben we meteen gevraagd of we nog een nachtje konden blijven. Ze wisten het zo niet uit hun hoofd maar daar zouden ze de volgende ochtend even over bellen. Ook moesten we de Catlin Coaster bellen om te vragen of ze ons een dagje later konden oppikken, dit was in principe okay maar we moesten de volgende ochtend voor de zekerheid maar nog even bellen. Natuurlijk hadden we er alle vertrouwen in de de Nieuw Zeelanders dit voor ons zouden regelen en dat bleek de volgende ochtend ook te kloppen. No Worry's, geen probleem. U vraagt, wij regelen het voor u. Wat zal dat weer wennen worden in het starre, stugge bureaucratische Nederland, je wordt er echt verwend van. Trouwens heel veel bedrijven, zo'n 95%, (groot en klein) hebben een gratis 0800 nummer en ook lokale telefoontjes zijn gratis. Moesten ze in NL ook maar eens invoeren.

Te Anau

Vandaag hebben we een deel van de Kepler track gelopen. Dit is een van de meest bekende wandelingen van NZ. Over de hele wandeling doe je zo'n 4 dagen. Daar hadden wij geen zin in dus hebben we ons laten afzetten door een shuttle bus en ons ook weer laten ophalen. Het deel van de track hebben we dus heen en weer gelopen. Een mooie route langs een rivier en voor een deel langs Lake Manapouri. Over hanging bridges, waar je als je er op loopt helemaal op en neer gaat , wel grappig. We hebben van 10 tot 3 gelopen. Heerlijk weer, ff wandelen. Onderweg heel veel vogels gehoord, rustgevend met het kabbelen van het water. Aan de oever wel heel veel Sand Fly's dus geen mogelijheid om buiten even een broodje eten eten. Dit hebben we maar even in een van de overnachtingshutten gedaan. Zeer eenvoudige hutten met houten bankjes bij lange tafels en matrassen met plastic hoezen er omheen. Wel wc's en kookgelegenheid maar nix voor mij. Na de hut nog een klein stukje doorgelopen en toen maar weer terug om onze bus te halen. Wel jammer dezelfde weg weer terug maar voor iemand die geen orientatie heeft niet zo erg want ik herken toch weinig tot nix meer terug.
Daarna wat boodschappen gedaan en na wat aangerommeld te hebben en gegeten zit ik nu achter de pc.

De Nieuw Zeelanders

Even wat over de Nieuw Zeelanders.

Als ik terug kom in Nederland moet ik wel even afkicken denk ik. Zoals Susan het mooi beschreef: NZ-ers maken van jou probleem (in mijn geval dus mijn probleem) hun probleem. Wil ik iets wat eigenelijk niet op die manier geregeld kan worden, dan regelen ze het voor je. Ze zijn heel relaxt en Susan en ik hebben al heel wat voor elkaar gekregen zonder probleem. Je vraagt ze of iets ook anders kan en ze reageren "No Worry's, komt voor elkaar", zonder enige frustratie of irritatie. Je wordt niet met een kluitje in het riet getuurd en ook niet van het kastje naar de muur. Het kan allemaal meteen. Gister heeft er weer eens een hele bus op mij gewacht, dit keer niet om te plassen maar omdat ik even een broodje wilde kopen. Geen probleem, tijd zat. Zijn wij niet gewend in Nederland. Vandaag hadden we alleen maar betaald voor een enkele reis met de shuttlebus naar de Kepler track, maar we konden zonder extra te betalen ook weer mee terug rijden, No Worry's. Zo makkelijk gaat dat hier.

De hostels

Ik zal eens even een beeld geven van de hostels.

Over het algemeen hebben eigenaren hun best gedaan om er iets gezelligs van te maken. Leuk beschilderde huizen of gebouwen met veel bloemetjes in perkjes. Voor de rest zijn ze best luxe en goed uit gerust. Ik heb maar in 2 hostels mijn slaapzak hoeven te gebruiken, voor de rest zijn ze allemaal uitgerust met bedlinnen. Soms zelfs een handoek, ook heel prettig als je anders zo'n klein camping handdoekje gebruikt die zo stoef is als ik weet niet wat.

Douches zijn altijd warm en schoon en genoeg faciliteiten, zelfs goed heet als je dat wilt. Genoeg ruimte om ook je kleren in je hokje te hangen en afgeschermd zodat ze droog blijven. Verder genoeg wastefels om je tanden te poetsen en af een toe föhns ter beschikking. Er zijn wasmachines en wasdrogers aanwezig, die je voor 4 dollar (3 euro) kan gebruiken. De keukens zijn ruim met alle bestek, potten pannen, genoeg aanwezig. Voornamelijk electrisch koken maar genoeg kooktoestellen, ovens en magnetrons, broodroosters (want al die engelsen eten toast), gratis thee en koffie en gebruik van kruiden.

Grappig om te zien wat mensen allemaal in elkaar flansen, ze doen echt hun best, net een wedstrijd. De meest lekkere en aparte gerechten komen langs. Backpackers zijn over het algemeen netjes en ruimen hun rotzooi weer netjes op. Er wordt ook veel van elkaar geleend en met elkaar meegegeten. Erg behulpzaam allemaal.

Backpackers zijn er in alle leeftijden maar voornamelijk midden 20. Veel, heel veel Duitsers, beetje jammer. Ook veel Engelsen, wat uit de VS en Canada en mensen uit NZ reizen ook door eigen land.

Cruise Doubtfull Sound

Gisteren was het zo ver, we zouden beginnen aan onze cruise op de Doubtfull Sound. We hadden er zin in! Vroeg opstaan want we werden gehaald met de taxi, voor een ritje van 500 meter de steile helling af. Wat een luxe want 2 dagen geleden moesten we met bepakking van 20 kilo die zelfde helling op maar dan op eigen kracht, heavy! Wel gelukt overigens. Bij de Real Journey (de travel agency) aangekomen gingen we per bus verder. Skip was onze chauffeur en ook onze gids op de bus. Hij vertelde over de omgeving en hoe deze was ontstaan; het natuurkundige verhaal en ook de mythe van de Maori's hierover. Veel ongeloofwaardiger maar wel interessanter. Een optie was om met een stoomtreintje een stukje te rijden. Dit hebben Susan en ik gedaan, was wel grappig.

Aangekomen bij Lake Manapouri, gingen we verder met de boot. Een uurtje over het meer naar de Doubtful Sound. Deze is namelijk niet op een andere manier te bereiken. Zo ongerept zijn deze fjorden. Daar gingen we weer in de bus voor ons laatste stuk, over de enige weg die daar is en die eigenlijk voor een grote krachtcentrale is bedoeld. Hier was de natuur al adembenemend zo ook op de boot trouwens. We kwamen nog langs een prachtige waterval (gardenfalls) die in drie etappes naar beneden viel. Prachtig!!
Uiteindelijk aangekomen bij de 'Adventure', een prachtig zeilschip voor de cruise. Erg aardige bemanning, vooral onze natureguide, erg charmante knul.
De omgeving is niet te beschrijven zo mooi, rustig en mystiek. Inktzwart water waarin je kan verdrinken (zo ook in de onbeschrijvelijk mooie groen bruine ogen van onze guide, moest me beheersen om niet te gaan staren) zo koud en diep (gemiddeld 300 meter diep). In het fjorden gebied regent het nagenoeg altijd (er valt zo'n 7 meter regen per jaar) en het stikt er van de sandfly's (gemene beestjes, iets groter dan een fruitvliegje en als ze steken laten ze een jeukerige bult achter). Als je maar in beweging blijft laten ze je met rust (ook hier is weer een mythe over van de Maori's). Daar gingen we de Doubtfull Sound op, eerst een hartelijk welkom van de bemanning en versgebakken muffins. Nogmaals, de omgeving is niet te beschrijven maar ik probeer het toch.... Je vaart tussen hele hoge fjorden en je voelt je heel klein daardoor, op stil water. Wolken hangen laag, zo tussen de fjorden wat een heel mysterieus effect heeft. Omdat het bijna altijd regent, zijn er overal watervallen, die van heel hoog naar beneden vallen in het water. Ik heb ondanks de regen heel veel op het dek gestaan, in regenpak. Ook onze nature guide kan er geen genoeg van krijgen en was eigenlijk alleen maar buiten te vinden, geen onaardige bijkomstigheid ;-). Ik heb hem bijna alleen maar in regenpak gezien, en toch nog aantrekkelijk (voornamelijk doordat hij mooie verhalen kan vertellen en die ogen......). Tijdens onze cruise was er de mogelijkheid om te kajakken, eerst wel even spannend zo op dat inktzwarte water maar na korte tijd wordt je bevangen door de immense hoogte van de fjorden en voel je je nog kleiner. Hieronder een foto tijdens schemer, geen trucage of filter gebruikt het is hier echt zo. Let op de weerspiegeling van de wolken in het water. Ook de regen op het water geeft een heel apart geluid. Later broodje met soep gegeten en daarna een lopend buffet, allemaal versgebakken en gemaakt, heerlijk.

Omdat het weer gunstig was (hoe is het mogelijk dat ik dit schrijf want het regent 80% van de tijd) konden we in een van de fjorden komen met een bijzonder mooie sfeer. Daar vroeg Ben, de gids om stilte. Een hele aparte ervaring, veel mensen op het dek, iedereen stil, de motor van de boot helemaal uit. Alleen het geluid van watervallen en nachtvogels want het was al bijna donker. Een hele aparte ervaring. Erna zou Ben een dia-tentoonstelling geven. Aangezien hij maar op het dek bleef, bleef ik ook, veel te mooi (om 2 redenen). Maargoed iedereen zat binnen te wachten bleek achteraf.... Er werden door mede passagiers speculaties gemaakt, hoorde ik achteraf van Susan. Terwijl ik me van geen kwaad bewust was.
Na de diashow zo langzamerhand naar bed. Susan en ik sliepen samen met een meisje uit Australie en één uit Taiwan in een hut. Ilona, hoe heb je dat toch gedaan, zo een half jaar met zo weinig ruimte, diepe respect!

Na een lichte nachtrust 's ochtends weer vroeg op, om 7 uur ontbijt. Daarna weer verder, onderweg hebben we nog zeldzame pinguins met gele wenkbrauwen, ik weet ff niet hoe ze heten (Yellow-eyed penguin, RB) gezien en zeehonden. Weer geen dolfijnen (het zit er niet in, deze keer in NZ). Daarna weer de hele tijd bij Ben op het dek gezeten. Helaas zat het er om half 10 alweer op. Na afscheid genomen te hebben van de bemanning weer op dezelfde manier terug als heen. Wel even omschakelen van deze indrukwekkende natuur, helemaal geïsoleerd tussen de fjorden naar de bewoonde wereld. Maar prachtig. Nogmaals niet op een foto te vatten of te omschrijven. Je moet het ervaren.

We hebben ons in Te Anau laten afzetten. Daar wat rondgelopen en in een restaurantje pizza gegeten en om 10 uur lagen we al in bed, zo moe waren we van alle indrukken.

Queenstown

Vandaag een rustig relax dagje in Queenstown. Een perfecte plaats voor relaxen, Queenstown. Eerst heerlijk op een terrasje ontbeten. Het was vandaag weer prachtig weer, en dat op het zuider eiland! Gebeurt niet vaak, normaal is hier veel regen. Maar vandaag geen wolkje aan de lucht. Eerst wat gewinkeld en daarna in de tuin van de hostel in de zon gezeten. Hieronder wat foto's van vandaag uit Queenstown. Hieronder het uitzicht over het meer vanaf de steiger. Eentje van het uitzicht vanaf de tuin op de heuvel van ons hostel. Susan en ik in de tuin met prachtig uitzicht van het Deco Hostel in Queenstown.
Een foto van het goede leven, wijn en mooi uitzicht, ook gemaakt in de tuin van ons hostel.Zoals je ziet, het was vandaag prachtig weer! Verder eigenlijk niet veel gedaan. Morgen op de cruise over de Doubtfull Sound, heb er zin in. Alleen voor de sms-ers, ik heb daar geen bereik.

Naar Queenstown

Vandaag zijn Susan en ik afgereisd naar Queenstown. Een lange busrit van ongeveer 8 uur. Het was prachtig weer, een strakblauwe lucht, wel jammer dat we zo lang in de bus moesten zitten. Maar de rit was echt adembenemend. Langs de zuider alpen en Mount Cook, volgens mij de hoogste berg van Nieuw Zeeland. De buschauffeur vertelde van alles over de omgeving wat interessant was om te horen. Ook stopte hij regelmatig zodat we naar de wc konden en mooie foto's konden maken. Dus het was helemaal niet erg om zo lang in de bus te zitten. We hebben heel wat gezien. Helemaal omdat we lekker voorin zaten. Hieronder een foto van een tussenstop onderweg. Een prachtige achtergrond als kadootje erbij. Ondertussen zocht ik via sms contact met Makara en Lydiane (Mak en Ly) om in Queenstown met ze af te spreken. Zij 'wonen' voor bepaalde tijd in Queenstown, Mak heeft daar werk.
Om ongeveer 4:15 uur kwamen we aan in Queenstown. Eerst ingecheckt in ons hostel. Een eenvoudig maar leuk hostel met een (ik zeg het weer eens) adembenemd uitzicht vanaf het terras op de bergen en het meer, echt prachtig, je kunt er geen genoeg van krijgen. Telkens weer foto's maken. Want met de verschillende standen van de zon geeft het elke keer weer een ander beeld.

Nadat we ingecheckt waren, zijn we naar een reisburo gegaan. Susan heeft namelijk voor 22 en 23 november een cruise geboekt in de Doubtful Sound. Deze wilde ik ook graag doen. Dus we gingen kijken of ik deze ook nog kon doen. We dachten weinig kans te hebben omdat wordt aangeraden deze een paar maanden van te voren te boeken omdat het zo populair is. Maar we hadden geluk (zoals ik hier wel vaker heb), ik kon nog mee! Er waren nog 7 plaatsen over. Yes. Daarna Queenstown wat verkend. Het is een gezellig en relaxed stadje, aan een meer met een stoomboot, veel kleine parkjes waar mensen picknicken of een boekje lezen. Erg leuk. Aangezien het nog steeds prachtig weer was, zijn we op een terrasje gaan zitten om onze gezamenlijke cruise te vieren. Ondertussen had ik contact met Mak en Ly gehad en het duurde niet lang of ze kwamen de hoek om lopen. Heel grappig om aan de andere kant van de wereld 'bekenden' tegen te komen. Heb het gevoel dat ik ze al tijden ken en ook dat ik ze al een hele tijd niet had gezien (in werkelijkheid is het 2 weken geleden dat ik afscheid van ze heb genomen). Erg leuk om ze weer te zien. Hieronder vrnl: Mak, Lydiane, Susan en ik in Queenstown Ik had geluk want Ly zou de volgende dag naar Nelson (helemaal in het noorden) vertrekken voor een maand werk. We hebben met zijn 4-en gegeten. Was erg gezellig.

Ski dive

Vanochtend zijn we eerst een rondje om Matheson lake gefietst. Een prachtig meer waarin je bij helder weer de weerspiegeling van Mount Cook ziet. De ochtend begon helder dus na ons ontbijt lekker buiten op de fiets gesprongen. Helaas is het weer in de bergen heel erg veranderlijk en werd het al gauw weer bewolkt. Maargoed, het meer was prachtig en je zag wel wat weerspiegeling. Zoals je hier ziet is het gras hier echt groener, met allemaal schattige boterbloempjes.
Op tijd weer naar hostel voor onze ski dive. Was wel wat zenuwachtig maar vond het ook super dat ik het ging doen.

Eerst werd uitgelegd wat je allemaal moest doen bij het uit het vliegtuig springen en dergelijke. Toen we opstegen maakte, de prachtige omgeving algauw plaats voor mijn zenuwen. We vlogen boven de wolken op 12000ft. Strakblauwe lucht, grijze bergen met sneeuw op de top, echt waanzinnig. We konden onze camera meenemen voor foto's. Toen het vliegtuig uit met een dubbele salto, echt kicken. Een vrije val van 45sec, ook heel gaaf. Net of je met een snelheid van 140km per uur met je hoofd uit de auto hangt. Niet het gevoel dat je valt. Toen de parachute open en dan is het net of je stilhangt in de lucht. En een heel mooi uitzicht. Weer tijd voor foto's dus de camera uit mijn pak gehaald en schieten. De foto hieronder van de bergen, boven de wolken heb ik ook tijdens mijn sprong gemaakt. Ook mijn tandem man heeft foto's van mij gemaakt. Op deze foto's kan je zien dat de adrenaline van mijn gezicht knalt. Mocht zelfs de parachute zelf besturen op een gegeven moment. Nog wat rondjes gemaakt, net of je in een achtbaan zit, heel erg gaaf. Voor dat je het weet ben je met een zachte landing alweer op de grond. Niet eng en je voelt je heel veilig met je mede springer want je zit zo'n beetje vacuüm aan hem vast, echt heeeeeel erg strak.

Nu ben ik nog steeds aan het bijkomen van deze prachtige ervaring. En nog steeds wat trillerig en van de val en de adrenaline. Achteraf was ik ontzettend moe. Broer en mam, echt een aanrader! Helemaal niet eng, je hebt nl niet het gevoel dat je valt. Een super ervaring. Morgen naar Queenstown. Zodra ik weer bereik heb doe ik een smsje mam en pap. Tot later.

De Heli hike en naar Fox Glacier

Vandaag een spannende dag. De heli hike. 's Ochtends een stralende dag dus dat was positief. Eerst speciale schoenen en jas aan voor op het ijs en toen in de heli. Omdat ik de kleinste was mocht ik voorin, super want dan zie je het meest! Was echt fantastisch om met een heli te vliegen. Prachtig gezicht de gletsjer van boven te zien. Hele blauwe stukken, onnatuurlijk gewoon. Dat komt omdat daar het ijs net is afgebroken en het ijs nog geen zonlicht heeft gezien. Aangekomen op de gletsjer begonnen de wolken zich langzamerhand op te stapelen. Eerst maar de trampons (ijs spikes) aan. Eenmaal klaar hebben we zo'n 5 meter gelopen en toen moetsen we helaas alweer terug omdat de wolken in de gletsjer waren. Anders kon de heli ons niet meer vinden en moesten we of teruglopen (duurt 18 uur) of overnachten. Beide geen optie. Het was een hele gave belevenis die helaas werd overschaduwd door de vroege afbreking.

Later vandaag zijn we verder gegaan naar Fox Glacier, een ritje van 45 min. Daar ingecheckt in een leuk gezellig hostel. We kwamen al gauw weer oude bekenden tegen uit het hostel van de Pancake Rocks. Een Engels stel plus vriend en 2 Duitse meiden. Die vertelden ons vol enthousiasme over hun ski dive. Erg mooi om hier te doen omdat je én de bergen én de zee ziet. Ook wij werden enthousiast en hebben de ski dive ook geboekt voor de volgende dag. Super spannend, nooit gedacht dat ik dat zou doen.

Pancake rocks en Franz Josef

Voordat Susan en ik verder gingen naar Franz Josef zijn we eerst naar de Pancake rocks wezen kijken. Daarvoor kwamen we immers naar Punakaiki. Leuk om te zien maar we waren er met een half uur uitgekeken. Toen op de bus gestapt richting Franz. We hadden dezelfde chauffeur als een paar dagen geleden. Heel aardige vent, vertelde ook veel over de omgeving maar had een beetje last van ADHD. Zei de hele tijd na elke zin 'yep,yep' en kon niet stil zitten. Ook in zijn rijgedrag was hij onrustig. Dus maar voorin gaan zitten vanwege wagenziekte.
Aangekomen in Franz (een toeristisch oord) eerst bij de I-site geïnformeerd wat er te doen was. Ons eerste plan was de volgende dag een wandeling te maken op de gletsjer Franz Josef, maar toen werden we wel heel enthousiast over de Heli hike. Met de helicopter werden we dan afgezet midden op de gletsjer en dan hadden we daar een wandeling van 2 uur. Spannend. Maar eerst eens inchecken in ons hostel, een grote, er is niet anders in Franz. Wel een beetje jammer want de sfeer is daar meteen anders. Kamer was schoon gelukkig.

verzoekje

Hallo allemaal,

Even een klein berichtje. Ik heb namelijk maar 10 min en dan wordt het scherm al weer zwart zonder dat ik normaal kan uitloggen, erg vervelend, duzzz

Bedankt voor alle emailtjes, vind ik heel erg leuk zoveel reacties. Omdat de email heel traag is kan ik ze niet allemaal beantwoorden. Mijn eerste prioriteit is mijn weblog bijhouden. Dus als je echt iets met me wilt delen, doe dat dan via mijn gastenboek. Daar kan ik wat sneller bij, ook om te reageren. Thanx.

De omgeving van Punakaiki

Na heerlijk te hebben geslapen in ons huisje, hij ging af en toe wat heen en weer door de wind, hebben we ontbeten. Daarna aangevangen met onze 1ste wandeling. The trumari track, een korte wandeling van 15 min maar zeer de moeite waard. Kon alleen maar bij eb, naar een baai met hele mooie rotsen en dergelijke. Echt prachtig, en die zee, hoe die tegen de rotsen aankwakt, prachtig het geluid en de kracht....We zijn daar zo'n 2 uur geweest, toen weer terug naar de hostel ff broodje met ei gegeten. Eieren konden we bij het hostel kopen, zagen we vanochtend. Daarna aan onze 2de wandeling begonnen the pororari river track. Het was nog te bezien of we die hele wandeling konden doen omdat het zo geregend had. Het kon zijn dat we op een plek tot onze knieen door het water moesten waden. Maargoed, eerst zien dan geloven. Deze wandeling leidde langs de bovengenoemde rivier en was weer eens prachtig. Op de rivier wat kajakkende mensen, heel gezellig allemaal. En inderdaad na 2 uurtjes wandelen moesten we wel een beekje oversteken. Dus wij dachten dat het allemaal wel mee viel. Toen we dachten na 4 uur wandelen zo'n beetje bij het einde aangekomen te zijn, bleken we dus toch nog de rivier te moeten oversteken...shit shit shit. We hadden ook geen zin om weer 4 uur terug te moeten lopen terwijl we bijna klaar waren met de wandeling. Dus wij de stoute schoenen uitgetrokken, broekspijpen opgerold, camera's en horloges veilig opgeborgen in de rugzak, schoenen eraan vast geknoopt en proberen door de ijskoude rivier te waden. Eerst was het plan om door het smalste gedeelte van 2,5 meter te lopen maar dat was te diep en de stroming was te hard. Dan maar door het wat ondiepere gedeelte van 6 meter. Waar de stroming wat minder was. Zo gezegd zo gedaan, wat was dat water koud, en de stenen glad. Heel rustig naar de overkant gelopen, het was dus gelukt. Een hele overwinning. Daar onze voeten op laten drogen maar toen was er een volgend gevaar. Paarden, loslopende paarden die ons wel heel interessant vonden. Nu ben ik bang voor loslopende dieren maar Susan helemaal. Die had de schoenen al aan en zette de mars er al in, terwijl ik mijn sokken nog niet eens aan had. Tja, altijd wat trager he. Dus ik als een gek sokken aan mijn natte zanderige ijskoude voeten, schoenen aan, half gestrikt en het op een lopen gezet, want de paarden kwamen steeds dichter bij. Doodeng, ging nog liever 4 keer door de rivier, maargoed dat is ook geen optie omdat paarden makkelijker door het water gaan dan wij. Maargoed, ze bleken gewoon nieuwsgierig, toch doodeng, vier van die loslopende paarden die op je af komen lopen. Ze bleven eigenlijk ook gewoon staan, maargoed. Uiteindelijk kwam de wandeling uit op het dorp (bestaande uit dus de I-site, souvenier winkel en eetcafe, waar ik nu zit mijn blog bij te werken).

Het is vandaag trouwens aardig opgeklaard, het begon bewolkt en na verloop kregen we weer een strak blauwe lucht. Het weer is hier echt heel veranderlijk, met als voordeel dat het ook nooit lang echt slecht blijft. Vanavond gaan we lekker uit eten en daarna in de hot tub voor ons huisje. Morgen moeten we toch echt die pancakerocks maar eens gaan bekijken want daar kwamen we per slot van rekening voor. Zo, ik ben weer helemaal bij. Zoals je leest vermaak ik me nog steed prima. Tot later.

TranzAlpine naar Greymouth

Vandaag weer vroeg op want we namen de trein naar van het oosten naar het westen naar Greymouth. Dit moest een hele mooie rit van 4 uur zijn. Van te voren geboekt. En het was inderdaad een hele mooie rit, heel erg jammer was wel dat het weer nog steeds niet meezat. Het was erg bewolkt en regenachtig, dus zagen we weinig van het mooie uitzicht. Er was op een hele trein maar 1 klein wagonnetje waar je echt goed foto's kon maken, dit was een open wagon, zonder ramen. Heel koud en winderig maar iedereen wilde er natuurlijk op. Beetje jammer, heb maar foto's door het raam gemaakt. Later werd het er rustig omdat het zo koud was. Op het buitenwagonnetje werd ik aangesproken door een Nederlands meisje, Susan. Het klikte meteen. We zijn met z'n 2-en in een lege coupé gaan zitten (er was net een kudde japanners uitgestapt) en hebben de hele rit verder zitten kletsen en eigenlijk niet meer naar buiten gekeken. Heel gezellig. Susan had eigenlijk nog geen plannen waar ze naartoe ging en vroeg of ze met mij mee kon een stukje verder naar het noorden naar Punakaiki, naar de pancakerocks. Ik vond het prima en alleen maar gezellig. Frans ging namelijk verder naar het zuiden naar de Franz Jozef en de Fox glacier (wil ik later gaan doen).

In Greymouth zijn we samen op de bus gestapt naar Punakaiki, helemaal onvoorbereid, nog geen hostel of wat geregeld. Susan blijkt ook een control freak te zijn dus nix voor ons. Daar aangekomen moest Susan even bijkomen van de misselijkheid. De buschauffeur reed nogal onbehouwen en hard. Toen maar langs de weg en later langs het strand gelopen met onze grote rugzakken. Bij een aantal huisjes (wat (op een) hostel (b)leek), zijn we maar naar binnen gelopen. We konden of in een dorm (meer dan 4 pers op een kamer), of the honeymoon suite. Hij zei; You'll love it, or you'll hate it. Nou, we loved it. Heel leuk, een eigen pipo de clown en mama Lou huisje, heel schattig. We snappen niet dat iemand dat huisje niet leuk zou vinden. Voor de keuken, douches en wc moet je alleen door de tuin naar het hoofd gebouwtje maar dat komt wel vaker voor, geen probleem. Ook de andere gasten waren jaloers op ons eigen huisje. We kenden elkaar nog maar een paar uur en we hadden nu al samen de honneymoonsuite, we moesten er erg om lachen.

Helaas was het de hele dag bewolkt en regenachtig en konden we niet veel meer doen. Maar 's avonds klaarde het op en werden we getrakteerd op een prachtige zonsondergang. Dit hostel ligt namelijk aan de zee. De zee hier is trouwens veel wilder dan aan de andere kant, de oost kust. Heel machtig om de te zien. Er is hier nix te doen. Er is natuurlijk een I-site, een soevenierwinkel en een klein eethuisje, daar kan je brood, groente en fruit kopen uit hun eigen keuken, maar het is hier echt fantastisch mooi. De zee, de hoge bergen en de ongerepte natuur....echt prachtig. Ook geen bereik met mijn mobiel, dus voor iedereen die mij smst........ Zondag ben ik weer te bereiken, denk ik.

Christchurch

Door de harde wind en de hevige regenval ging onze dolfijnencruise helaas niet door. Voor nix om half 7 opgestaan, beetje jammer. De eerste mogelijkheid was de volgende dag om half 6 (wel erg vroeg, met nog niet eens zekerheid of het wel doorging) of vrijdag. Dat was ons te laat. Wel erg balen maargoed het is niet anders. Misschien als ik nog tijd over heb kan ik van Christchurch weer terug aan het einde van mijn vakantie. Of anders ergens anders tijdens mijn reis. Maargoed ik vond het niet nodig om nog langer in Kaikura te blijven, er was verder niet echt veel te doen. Dus maar verder naar Christchurch met de bus. Ongeveer drie uur reizen. Vandaar uit wilden we graag een treinreis maken naar het westen, schijnt heel mooi te zijn.

In Christchurch was het koud. Heel apart als je de vorige dag nog in hemd en korte broek hebt gelopen, nu trui en fleece en nog loop je te rillen. We zijn eerst naar ons hostel gegaan. We hadden er eentje uitgekozen het dichts bij het treinstation maar daarom wel uit het centrum. Maargoed maakt niet uit. Het heet het Jailhouse en bleek dus ook een tot hostel omgebouwde gevangenis te zijn die tot 1999 nog als gevangenis werd gebruikt. Echt heel leuk. We sliepen op een stapelbed in een cel, met nog zo'n zware deur. Echt heel apart en leuk. Zag er allemaal netjes en schoon uit.

Nadat we hadden ingecheckt, weer met de bus naar het centrum. We wilden graag met de gondola en de tram. Bij de I-site (plaatselijke vvv, hebben ze in elke plaats, heel handig) een combi kaartje gekocht en weer op de bus gestapt naar de gondola. Dat bleek een heel end buiten het centrum. Daar uitgestapt bleek die hele gondola niet te gaan vandaag vanwege de harde wind. Stonden we daar met ons goeie gedrag in the middle of no where in de koude en niemand te bekennen. Gelukkig ging om de 15 minuten de bus.

- Had ik mooi de tijd om mijn foto's te wissen. Ik had er inmiddels 400 van de 500 op een disk gezet. Dat deed ik stuk voor stuk omdat ik niet weet hoe dat anders moet, iets te fanatiek, nu heb ik waarschijnlijk teveel gewist, was zo goed bezig, niet dus. Stom stom stom. Gelukkig waren het foto's van het park en bloemen in Wellington, vond ik toch niet zo heel veel aan, maar toch jammer want er zaten denk ik ook foto's van Dave & Sian bij, daar baal ik nog het meeste van. Zoals jullie lezen, ik moet even ventileren over mijn eigen stommigheid. -

Geen gondola dus, wel voor betaald en de I-site was al dicht toen we na een enorme detour eindelijk weer in het centrum waren. De buschauffeuse was een erg vriendelijke vrouw trouwens die mij de oren van het hoofd praatte. Niet te verstaan vanwege het accent en het lawaai van de bus. Ik heb maar wat geknikt. Ik kreeg haar telefoonnummer voor als ik nog eens in Christchurch was dan wilde ze me wel een rondleiding geven in de stad en haar buurman was Nederlander daar kon ik dan gezellig op bezoek. Typisch NZ-ders. Onderweg stopte ze nog even voor een boodschap. Dat kan allemaal hier in NZ. In het centrum nog wel ff de tram gepakt, was hardstikke leuk. Leuk ouderwets dingetje, ging langs mooie gebouwen en bezienswaardigheden van de stad. Ondanks dat Christchurch een grote stad is, is deze wel overzichtelijk en best leuk.

's Avond fish en chips gegeten. Lekker is dat, lekkere dikke frieten met en plak vis in een krokant laagje ZONDER graat, net vissticks. Daarna naar onze cel gegaan, maar eerst nog wat boeven foto's gemaakt. Erg gelachen.